|
||
Notice: Undefined index: no_view_links in /home/jeogenc/public_html/forum/Sources/Subs.php on line 1406 Notice: Undefined index: no_view_links in /home/jeogenc/public_html/forum/Sources/Subs.php on line 1406 Notice: Undefined index: no_view_links in /home/jeogenc/public_html/forum/Sources/Subs.php on line 1655 Notice: Undefined index: no_view_links in /home/jeogenc/public_html/forum/Sources/Subs.php on line 1656  Heavy Metal tarihinde önemli izler bırakan, ölümlerinden sonra halen daha müzisyenlere ilham vermeyi sürdüren ölümsüzlere ayırdığımız bu köşenin ilk konuğu Death'in her şeyi, death metal'in mucidi Chuck Schuldiner... (13 Mayıs 1967 - 13 Aralık 2001) Chuck'ın death metal'i tek başına icat ettiğini söylemek belki Possessed gibi bu türün atalarına saygısızlık olur ama "death metal" türünün ilk zikredildiği albümün Death'in "Scream Bloody Gore"olduğunu da söylememiz lazım. Takvimler 1987'yi gösteriyor ve Chuck henüz sadece 20 yaşında! Chuck bu albümden itibaren müzikten bir an olsun bile kopmadı, gerçekten "overactive imagination"ı (aşırı çalışan hayalgücü) vardı ve sürekli bir makine gibi üretti. "Leprosy" ve "Spritiual Healing" ile death metal'in zirvesindeki yerini garantiye alan Death'in 1991'deki "Human" albümü bir miladı temsil ediyordu. Bu albümdeki inanılmaz gitar performansı, melodik altyapı ve daha önce eşine rastlanmamış virtüözite death metal'e kapalı olan yayınları da etkiledi. Guitar World'e göre tüm zamanların en iyi 100 gitar albümünden biri olan "Human"dan sonra araya Voodoo Cult projesini de sıkıştıran Chuck müziğindeki zorluk derecesini de arttıracaktı. "Indiviual Thought Patterns"da King Diamond'ın gitaristi Andy LaRocque ile paylaştı gitarları. Albüm beni beynimden vurdu ama asıl vuran nokta; albümdeki soloların hemen hemen tamamını Chuck'ın çalmış olmasıydı. Yılların LaRocque'u Chuck'ın yanında resmen misafir sanatçı kalmıştı! Daha iyisi olamaz derken "Symbolic" geldi, sonra da scream vokal'e kaçan tarzıyla "Sound of Persevarance". Vokalleri Tim Aymar'a emanet ettiği Control Denied projesinin ilk ürünü "The Fragile Art of Existence" ise yine kelimelerle tarif edilemeyecek kadar mükemmel bir sanat eseriydi. Bu iki kelimeden yola çıkarak onun için kesinlikle mükemmel bir sanatçı diyebiliriz. Şarkı sözlerindeki şaşırtıcı derinliği, felsefi bakışı, müziğindeki yenilikçi tarzı, çalışkanlığı ve en önemlisi de karakteriyle, yaşantısıyla, samimiyetiyle ve dünyaya bakışıyla herkese örnek bir insandı. Hayatının son demlerinde bile Control Denied'ın ikinci albümü "When Machine and Man Collide" için çalıştı. "Artık dinlenmesi için yalvarıyorduk ona, ama onun aklı fikri bu albümü bitirmekti, doktorları dinlemiyordu" diye anlatıyor annesi Jane Schuldiner. Bu albümle ilgili olarak Chuck'ın ailesi ile Hammerheart plak şirketi arasında bir dava gündemde. Umarız Chuck'ın veda etmeden önce bitirdiği gitar kayıtlarının da olduğu bu albüm gün ışığını görebilir. Derler ya "ölüsü bile yeter" diye, evet onun ölüsü bile günümüzdeki sözüm ona dahi müzisyenleri ezebilir  O yaptığı müziğe ölümün adını takmıştı ama hayat dolu bir insandı ve hayata anlam katan bir müzisyendi. Yine de hayat ona adil davranmadı. Kimsenin erişemeyeceği bir yaratıcılığa sahip o inanılmaz beynindeki kalleş bir tümör onu 34 yaşında bu dünyadan aldı götürdü. Ama o müziğiyle yaşamaya devam ediyor... Onun durduğuna inanmak bile zor, belki de şimdi bir yerde Dimebag'le, Cliff'le, Criss'le, Randy'le, Cozy'le çalmaya devam ediyordur... *alıntıdır* |
||
|
||
| Benim için çok çok çok değerli bi adam.. Bana bu müziği sevdiren adam. bu kadar. |
||