İğne varsa Ben yokum!!

Nüfus cüzdanı?
– Buyrun!
– Zart belgesi?
– Burada!
– Zurt belgesi?
– O da zart belgesinin hemen altında hepsi tamam.
– Peki kan grubu kartı?
– O da mı lazım?
– Tabi o olmadan ehliyet belgeleriniz tamamlanmış olamaz. Falanca yerdeki sağlık ocağına gidip beş dakikada alın gelin.

Ehliyet kursundaki sekreter MSN’e yazı yazmaktan fırsat buldukça bana yapmam gerekenleri söylüyordu. Bütün belgelerim tamam her şey iyi güzel de şu kan grubu kartı olmasaydı daha iyi olacaktı. Birden gözümün önüne geçen seferki deneyimim geldi. Sağlık ocağındaki kız elinde iğne gibi bir şeyle “Beyefendi vallahi acımayacak neden bu kadar zorluk çıkarıyosunuz?” diye dil döküp beni ikna etmeye çalışıyordu. Neyse.. Anıları tazeleyip cesaretimi kırmamalıyım. Hem ben kan grubumu biliyorum sağlık ocağındakilere söylerim yazarlar.

Böyle düşüne düşüne sağlık ocağına varmıştım. İçeri girdiğimde selam verip sordum:

– Bana kan grubu kartı lazım kan grubum 0 er-aş pozitif. Bana bi kart çıkarır mısınız?
– Test yapmamız gerek beyefendi..
– Ama ben grubumu biliyorum işte ne gerek var?
– Hayır beyefendi olmaz!

“Nasıl olmaz yahu yalan mı söyleyeceğim?” diye düşünürken küçük odadan bir arkadaş çıktı. Parmağını tutuyordu. Belli ki o da aynı dertten muzdarip hemen sordum:

– Geçmiş olsun kardeş acıdı mı?
– Yok acımadı. Ufacık iğne bi şey yapmaz zaten.
– İyi...

Adamla konuşup zaman kazanmaya çalışıyordum. Biz konuşurken odadan çıkan hemşire “Beyefendi sizin neyiniz vardı?” diye beni çağırdı odaya girip “Kan grubu kartı almak istiyorum ben.” dedim. Kadın beni duyunca hemen jiletle iğne arası bir cismi kutusundan çıkararak parmağımı yakaladı.

– Bi’ saniye! dedim. Ben böyle şeyleri hiç sevmem yani iğne falan... İçim bi hoş olur.
– Ne olacakmış ki anlamayacaksınız bile.
– O zaman bi’ şey soracağım o elinizdeki şeyi ben alsam da kendi parmağımı kendim delsem?
– A aa ne gerek var ki ben hallederim!
Görseniz nasıl da hevesli... Ben ise bir parmağıma bir kadının elindeki cisme bakıp düşünüyorum.
– Yok yok siz halletmeyin verin bana o elinizdekini lavabonuz nerdeyse gidip kendi başıma halledeyim şu işi dedim ve iğneyi elime alıp girdim lavaboya.

Tabi iğneyle parmağımı deleceğimden değil maksat sağıma soluma bakıp yolacak bi’ yara aramak. Yara bulursam işim kolay soyarım kabuğunu çıkan kanı iğneye sürdüm mü tamam. Bir de numaradan parmağımı tutarım benden iyisi yok. Ama bir dakika! Hiçbir yerimde sivrisinek ısırığı bile yok. Şimdi ne olacak?

Elimde iğneyle jilet arası o malzemeyle koridora çıktım. Geçmiş olsun dedi hemşire. İyi de geçmiş bitmiş bi’ durum yok ki. Ben parmağımı kesemedim dedim. Tam kadının sinirlenmeye başladığını fark ettim ki yaklaşan doktorun sesini duydum: “Beyefendi verin şu elinizi!” diye söylene söylene geliyordu. Bir bu eksikti! Şimdi etrafımda bir doktor bir hemşire bir de ne iş yaptığını kestiremediğim bir görevli teyze var ve hepsi resmen kana susamış gibi üzerime geliyor. Yandın oğlum serhat!..

“Ver elini benim senin kadar oğlum var o hiç korkmaz. Sen de korkma bi’ şey olmaz..” diyordu doktor kolumdan çekmeye çalışırken. Bana ne sizin oğlunuzdan demek istedim fakat diğer yanımdan da görevli teyze “Durun doktor hanım bu sefer parmağı ben deleyim!” deyince şaşırıp vaz geçtim. Deli midir nedir kadın kanımı almak için sırada bekliyor.

“Durun bi’ dakka evde benim kan grubu kartım vardı onu almaya gideceğim!” diyerek kaçar adımlarla çıktım sağlık ocağından.

Doktor hanım arkamdan homurdanır gibi oldu ama ne yapayım? Kesici delici şeyleri sevmiyorum işte. Dışarı çıktım bir taksiye atlayıp eve gittim. Arkadaşım uyuyormuş biraz kapıyı çaldıktan sonra açtı. Hemen odama dalıp eski cüzdanıma baktım. İşe girerken aldığım kart olsa olsa onun içindedir. Cüzdanı bulup kurcalamaya başladım kullanılmamış bir tramvay bileti indirim kartları fotoğraflar vergi kimlik kartı... ne ararsan var içinde ama bizim kan grubu kartını bi’ türlü bulamıyorum. Sinirlensem mi ufacık bi iğneden çekinip boşu boşuna eve geldiğime mi yansam bilemedim.

Birden işe başlarken eski kan grubu kartını gerekli evrakların arasına koyduğumu hatırladım. Hemen evden çıkıp doğru şirkete geldim. Muhasebe servisindeki arkadaşlar sağolsun evraklarımın arasından kan grubu kartımı çıkarıp verdiler. Nasıl sevindim anlatamam şükür kavuşturana! Tam kartımı cüzdana koyup muhasebe servisinden çıkacaktım ki kapıdan insan kaynakları sorumlusu Zafer abi girdi.

– Oo Serhat hayırdır bölümünü değiştirip muhasebeye mi geçtin?

– Abi sorma uzun hikâye. Tencerede okursun artık diyerek ehliyet kursuna doğru yol aldım.

Postu deldirmekten kurtuldum da sözüme itibar etmeyip ısrarla beni delmek isteyenlere hâlâ bir anlam veremedim.

ALıntıı...

RocKunzeL

deadqueen

RocKunzeL

mystery

RocKunzeL

mystery

FeeLinG