TheCursedCrow (son değiştirme: 29.08.2007)

[stream=770,72]http://ramses85tr.googlepages.com/playlist.m3u[/stream]

[yt=425,350]k8mKFoYJxWM[/yt]

Ses Çıkaramıyorum

Başağrılarım oldu sonunda! Hatta çocuklarım gibi oldular, her yeni doğan çocuk gibi ağlıyorlar, sürekli bişeyler istiyor, istediklerini anlatabilmek için ağlıyorlar! Mutlu edildikçe daha fazlasını istiyorlar, vermeyince yine ağlıyorlar, verdikçe daha fazlasını istiyorlar! Yarım kalmışlıklarımı anlatıyorlar bana durmadan, avazları çıktığı kadar bağararak anlatıyorlar hemde, dinlemeyince ağlıyorlar, ağladıkça işliyorlar daha derine. Adım attığım sokaklarda yaşadıklarımı anlatıp duruyorlar usanmadan! O caddelerden geçişlerimi adım adım hatırlatıyorlar, ben ittikçe ağlıyorlar, ağladıkça beynimi kemiriyorlar! Yarım kalan her şeyi yüzüme vuruyorlar, çağresizce ağlıyorum onlar gibi, ben ağladıkça onlarda ağlıyorlar… Duymamak için kulaklarımı kapattıkça kulaklarını tırmalıyorlar! Gözlerimi her kapayışımda yarım kalan sahneleri getiriyorlar gözlerimin önüne tamamla der gibi, anlatmaya çalışıyorum yarım kalışların sebebinin ben olmadığımı, savaşmadığım için ağlıyorlar bu sefer feryad figan! Savaştım diyorum, deliler gibi savaştım diyorum, duymuyorlar ağlıyorlar, susturmaya çalıştıkça daha fazlasını istiyorlar benden susmuyorlar, uyutmuyorlar, ağlatmıyorlar, güldürmüyorlar, yaşatmıyorlar beni yaşatmıyorlar, nefes aldırmıyorlar! Ben değildim bunları yapan diyorum avazım çıktığı kadar bağırıyorum ama boğazımı sıkıyorlar ses çıkaramıyorum! Ne onlara ne başkalarına anlatamıyorum, eriyorum ama fark ettirmiyorum! Sessizce sürmeli bu sürecekse, tıpkı bağırsamda sesimin çıkmadığı gibi, tıpkı ağladıkları gibi, tıpkı içimdekiler gibi… sessizce bitmeli tıpkı diyer yarım kalan şeyler gibi!

Beyaz

Gündüzleri bitirdim sonunda... Güneş sanki balmumundan yapılmış ve kendi sıcaklığından eriyip gitmiş ironik bir şekilde. Bulutları zaten hiç hatırlamıyorum enson 6 yaşındayken peşlerinden koşardım yakalamak için! Birde bir keresinde kayalıklarda oturup bişeylere benzetmeye çalışmıştım, hayal gücün nekadar geniş demişti bana, tabi bu ufak bir istisnanın hayatımda hatırlanacak kadar yer kaplamasından ibaret. Gün ışığı olmasada renkleri hatırlıyorum, onlar hayatıma öylesine işlemişlerki söküp atmak mümkün değil. Renklerin ifade ettikleri var birde, ama bu hayattan gelmiyor, o ifadeler ruhumdan hafızama yansıyan parıltılar gibi. Her seferinde birçok renkle uyanıyorum geceye, insanların tek renkli dediği gecede ben kendi gökkuşaklarımla daans ediyorum. Hafızam nekadarda zayıf... Biçok şeyi net olarak hatırlıyamıyorum, yinede silik film karelerini bir araya getirince ortaya tatminkar bir anı oluşturabiliyorum. İşin güzel yanı şu ki çoğu zaman anılarımı oluşturmak için o kesip yapıştırdığım film karelerine ihtiyaç kalmıyor. Renkler bazen ahenklenip beynimin içerisinde oradan oraya koşuşturuyorlar, ilk başta anlayamıyorum nedendir bu telaşın sebebi diye. Sonra bir görüntü belirmeye başlayınca renklerin ahenkli koşuşturmalarından, bırakıyorum sorular sormayı yanlızca izliyorum. Herşeyden öte bir tek şeyin hatlarını mükemmel denecek kadar iyi hatırlıyor renklerim.benliğimdeki tüm renkler benim o ençok arzuladığım şeyin rengini oluşturabilmek için delilercesine uğraşıyorlar, doğru kıvamı doğru tonu bulabilmek için. Ve sonunda o renk çıkıyor karşıma Beyazzz... Dünyanın en kusursuz beyazı. Ama renklerimin çabası burda bitmiyor aksine burda başlıyor asıl zahmet. Düz bir beyaza can veriyor renklerim, tıpkı onun yaptığı gibi, bir beyazda kusursuz aralıklarda gölgelerle mükemmel tonların birleşimi sonucu o oluyor işte beyaz... içimdeki güneş bile yarışamıyor bu beyazla ve köşesine çekiliyor yenilgiyi kabullenip, böylece içimdeki gündüzleride bitirmiş oluyorum. Hayran kalmamak elde değil! Beyazın efsunu böyle birşey olmalı diye geçiriyorum içimden, hakikaten beyazın efsunu yüzüyle çıkıyor karşıma! Su perisi edası ve zerafeti taşıyan ruh bedeni çoktan geride bırakmış...

Süper Nova

Asosyalliğin sınırlarında dolaşırken karşılaştım kedime. Ordan oraya koşturmaktan yorulmuş, hafif bitap, biraz bezgince bakıyordu yüzüme. Nereye kadar gidecek böyle, nerede bu yarışın sonu dermişcesine bakıyordu gözlerimin içine. Yüzünde henüz belli olmayan kırışıklıklar vardı, gözlerinin altı hafif çökmüş… ne yaptığını biliyormuş gibi davranıyordu, sanki olan biten her şeyden haberdar gibi bir hali vardı fakat gözleri yalvarırcasına bakıyordu şimdide, ben hiç bişey bilmiyorum bana sormayın artık diye haykırıyordu resmen. Neden, nasıl diye sorgulamaktan yorgun beden daha önemli olanı saklıyıan o kılıf eskiyordu yavaşça, bellide ediyordu eskidiğini. İçinde barındırdığını mı yansıtıyordu dışarı yoksa içinde taşıdığı yıpranmasın diye kendinimi feda ediyordu karşımdaki beden? Ne için bukadar fedakarlık? Kim için hangi amaç için? Kim bukadar yüce olabilirdi hangi amaç bukadar kudret sahibiydi?

Sonunda çok soru soruyorsun dedi bana karşımdaki!!! Bukadar sorgulama artık. Bir sigara daha içmezmisin… gerçek hayatın evhamlarını streslerini bana bırak sen, içinde yaşadığın pembelikler dünyasını yaşa doyasıya, fazla vaktin yok tadını çıkart hadi durma… gözlerinin içine bakmaya korktum o an, baksam alev alev yakacaktı sanki beni, öylesine nefret dolu bir şevkat vardı sesinde. Lanetli bir şevkat! Hayal edilebilenle edilemeyen arasındaki tampon noktada karşılaştım kendimle… asosyallik dediler çevremdekiler hatta daha acımasız davranıp bunalım dediler, ben izin versem ruh hastalığı demeye bile cüret ederlerdi eminim, fakat ben biliyorum hayal edilebilenle hayal edilemeyen arasındaki tampon noktada karşılaştım kendimle… daha önce yaptıklarımın hesabını sormadı bana karşılaşınca, nedendir bilmiyorum hiç kızmadı. Şimdiye kadar hep aşık olduklarımı, aşık olduğumu sandıklarımı, beni aldatanları, hayatıma sokup hakketmediği değerleri verdiğim insanları yazdım ama onu yazmadım hiç! Bu yüzden biraz buruk bir ifade vardı karşımdakinin suratında. Anlık değişen birsürü yüz ifadesi vardı yüzünde ve ben hangisini görmek istersem onu görüyordum karşımda. Arayıpta bulamadığım şeyleri hatırlatan yüz ifadelerini takındı yüzüne birçok kez sırf aklımı başıma almam için, işte ozaman anladım hiç bulamayacağımı aradıklarımı… aradıklarım hep içimde var olan yada benim ürettiğim şeylermiş meğer, kim bilebilirki içimdekileri ben bana gösteren biri olmadan göremezken ya da aradıklarıma sahip olan milyonlarca insan olsa ne fark ederki ben göremedikten sonra…

İşte bu yüzden vazgeçtim aramaktan. Asosyallik sınırlarım tampon noktalarım ve ben üçgeni içerisinde nasıl başardıysam bir daire çizmeyi, aynı başarıyla devam ediyorum o daire içerisinde dönmeye. Spiraller dairelerden oluşuyormuş, tek farklarıysa dışarı ya da içeri doğru açılıyor olmalarıymış. Ben üçgen içerisinde bir daire çizmeyi başardım sanırım spiral çizmekten daha zor olanı yaptım. Fakat halen bir spiral nasıl çizilir bilmiyorum, kapalı bir daireyi açıp spirale çevirmek bir süper nova patlamasına eşit güç gerektiriyormuş, mükemmel daireyi çizmeyi başaran biri, bir süper nova kadar olamıyor nekadar acı dimi. Bir yıldızın kendini feda edip patlaması nekadar acı dimi heleki mükemmel bir daireyi bozup spiral yapmak için… yumurta kırılmadan omlet yapılamıyormuş, peki bir yıldız patlamadan spiral olmazmı bir daire? Bir gün bir yıldız kendini feda edip bir süper nova patlaması yapacak ve benim mükemmel dairemi spirale çeviricek diye beklemiyorum ya da en azından bu şekilde kendimi avutmaya çalışmıyorum, kimsenin kurban edilmesine gerek yok bir spiral için, daire kendini kurban eder sorun diğil. Karadelikler de spirallerden oluşuyormuş. Ne olucak bu mükemmel daire spiral olunca? Karadelik mi olacak? Hiç lüzum yok yeterince karadelik var zaten bulunduğumuz galakside, bilmediğimiz için kötü diyoruz karadeliklere fakat bu görecelerden sıkılmış durumdayım, karadeliklerin kötü olduğunu sanmıyorum ama bilmiyorumda. Hiçbir zaman karadelik olamayacağım için bilemeyeceğimde… sorunda etmiyorum kendime. Hayal edilebilenle hayal edilemeyen arasındaki tampon noktada rastladım kendime ve gayet iyi görünüyor şuan… bu bana yetiyor fazlasında gözüm yok, ben ve ben tamahkar diliz

thecursedcrow

archangel

depresif

TheraFlu_Forte