Yağmurun Sessizliğinde...

Yağmur damlaları şehrin yüzüne damlarken,tıkırtılı sessizliğimin içinde yalnızlığımın cenazesi olan dünün ertesini,dünü,bugünün yarınını düşünüyorum…Kafamda kurguladığım kısa filmimde nice ödüllerin peşindeyim,uzun metraja koşuyorum…

Herkes hayal kurardı elbet…Bir şeyleri çok isterdik,doğamızda vardı.Ama kimse onun kadar hayal kuramazdı.Hayal kurarak gezmediği şehir,tanışmadığı yüz,dokunmadığı ten kalmamıştı.Hayalleri güzeldi,hayal hep güzeldi,hayal olduğu için özeldi…

Hayatınıda hayallerinin içine sıkıştırarak ufak şeylerle mutlu olan bir optimist oldu sonunda.Pollynanna’ya arkadaş oldu.Gecenin güne kavuştuğu anlarda uykuya daldı.Unuttu.Gerçekleri gördü ,büyüdü,büyüdükçe daha çok inandı,inandıkça da inandırıldı…

Kaybetti,sıcacık elinden sevgileri kopardı,yenilerini ekledi.Tekrar sevildi.Saçmasapan şeylere umutlandı,gerçeğe dönünce üzüldü.Kızdı en yakınına,küstü her şeye,bıraktı kendini,buhardan buğulanan camdan kalbe..

Yağmur dindi,daha o tıkırtıda uyuyamadan,bu yazıyı yazmadan uyumaya çalışsa o seslerin uyuşturucu sakinliğinde gözlerini kapatacaktı; bügünün tüm yitirilmişiliğine.Bitti işte,birgünü daha bitirdi.Dışarıda yağmayan yağmurun altında günü bitmemiş insanlar olsada…

~Moria Leviosa
30/03/2010 23:10

Mleviosa